Την Τρίτη και την Τετάρτη έγιναν οι εκλογές των δημοσιογράφων στην ΕΣΗΕΑ. Κλήθηκαν να ψηφίσουν 5.198 συνάδελφοι και να εκλέξουν τη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, του ΕΔΟΕΑΠ, των μελών των Πειθαρχικών Συμβουλίων, του Μεικτού Συμβουλίου και της Εξελεγκτικής Επιτροπής. Θα ασχοληθώ σήμερα με τις εκλογές μας για να κάνω μερικές παρατηρήσεις που ενδιαφέρουν γενικότερα και που βγαίνουν από την καθημερινή πρακτική. Και πρώτα θα αναφερθώ στο εκλογικό σύστημα.

Εδώ και περίπου έξι χρόνια η διοίκηση της ΕΣΗΕΑ εκλέγεται με το σύστημα της απλής αναλογικής. Είναι ένα σύστημα που όλα αυτά τα χρόνια αποδείχθηκε ό,τι χειρότερο για την ΕΣΗΕΑ. Είναι σύστημα ακυβερνησίας, αλισβερισιού, αναξιοκρατίας, συμβιβασμών και γενικά χωρίς να μπορεί κάποιος να διοικήσει όπως επιβάλλεται. Κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως προέδρου της ΕΣΗΕΑ έκανα προσπάθεια να αλλάξω αυτό το κατά την προσωπική μου άποψη σαθρό σύστημα. Δεν τα κατάφερα. Και ήθελα να το αλλάξω επειδή με την απλή αναλογική αναγκαστικά εγκλωβίζεσαι σε κομματικούς και παραταξιακούς σχηματισμούς. Και είναι σε όλους γνωστό ότι όπου μπαίνει ο κομματισμός, σμπαραλιάζονται πολλά πράγματα. Εχω υποστηρίξει πολλές φορές και σε συμβούλια και σε συνελεύσεις ότι τα κόμματα τα σεβόμαστε, τα τιμούμε, τα ψηφίζουμε, είναι το κύτταρο της δημοκρατίας, αλλά δεν έχουν θέση στην ΕΣΗΕΑ. Δεν μπορεί ο κάθε εκλεγμένος να περνά τη γραμμή του όποιου κόμματος υποστηρίζει ή να εκτελεί κομματικές εντολές. Ηθελα να επαναφέρω το πλειοψηφικό - μεικτό σύστημα που ίσχυε παλαιότερα στην ΕΣΗΕΑ και ήταν ό,τι το καλύτερο.

Με το πλειοψηφικό εκλέγονται οι καλύτεροι και οι αξιότεροι. Δηλαδή θέτουμε π.χ. υποψηφιότητα πέντε συνάδελφοι για το αξίωμα του προέδρου και αυτός που θα πάρει τις περισσότερες ψήφους εκλέγεται πρόεδρος. Στην απλή αναλογική ο τελευταίος σε ψήφους εκλεγμένος του εντεκαμελούς συμβουλίου μας μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος, παρά το γεγονός ότι οι συνάδελφοι τον κατέταξαν στην 11η θέση! Με το πλειοψηφικό μπορείς να ψηφίσεις τους καλύτερους για όλα τα όργανα του σωματείου. Αντίθετα, με την απλή αναλογική, παγιδεύεσαι σε μία παράταξη και δεν μπορείς να ψηφίσεις κανέναν άλλον εκτός παράταξης.

Πιστεύω ότι τα παθήματα του παρελθόντος θα πρέπει να μας γίνουν μαθήματα και το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνει στην ΕΣΗΕΑ η νέα διοίκηση είναι να αλλάξει το εκλογικό σύστημα και να επαναφέρει το πλειοψηφικό - μεικτό για το καλό του Κλάδου. Ερχομαι τώρα και σ' ένα άλλο παρατράγουδο που συνέβη το διήμερο των εκλογών στην ΕΣΗΕΑ. Με το που εμφανιζόταν κάποιος συνάδελφος στην είσοδο του μεγάρου για να ασκήσει το εκλογικό δικαίωμα, ορμούσαν πάνω του πολλοί συνάδελφοι, κυρίως υποψήφιοι, δίνοντάς του φυλλάδια και άλλα έντυπα της παράταξής τους και τον παρότρυναν να τους ψηφίσει.

Το φαινόμενο ήταν απογοητευτικό. Το ίδιο ήταν και με τα sms και τα χιλιάδες e-mails που στάλθηκαν στους συναδέλφους από τους υποψηφίους ή τις παρατάξεις τους. Προσωπικά σκεπτόμουν να μην επιτρέψω στους υποψηφίους του συνδυασμού που ήμουν επικεφαλής να πάρουν μέρος σ' αυτού του είδους τις διαδικασίες.

Πείσθηκα όμως γιατί οι περισσότεροι του συνδυασμού μου έλεγαν ότι είμαι εκτός πραγματικότητας κι ότι θα πρέπει κι εμείς να ακολουθούμε τους ίδιους κανόνες του παιχνιδιού για να μη μείνουμε απέξω. Ισως είχαν δίκιο, αλλά νομίζω ότι αυτοί οι κανόνες δεν αρμόζουν σ' ένα πνευματικό σωματείο όπως η ΕΣΗΕΑ με τη μεγάλη ιστορία. Δεν λέω να μη γίνονται αυτά τα πράγματα. Λέω να γίνονται με μέτρο και χωρίς να ενοχλούν τους άλλους.

(Δημοσιεύθηκε στο "Εθνος", 29.05.09)